Słowianin
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Słowianin (język polski) [edytuj]
- wymowa:
- IPA: [swɔˈvʲjä̃ɲĩn], AS: [su̯ovʹi ̯ä̃ńĩn], zjawiska fonetyczne: zmięk.• podw. art.• nazal.• i → j
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- (1.1) etn. przedstawiciel jednego z ludów indoeuropejskich, posługujący się językiem słowiańskim, zamieszkujący wschodnią i południowo-wschodnią część Europy
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik Słowianin Słowianie dopełniacz Słowianina Słowian celownik Słowianinowi Słowianom biernik Słowianina Słowian narzędnik Słowianinem Słowianami miejscownik Słowianinie Słowianach wołacz Słowianinie Słowianie
- przykłady:
- (1.1) Niektórzy przodkowie Słowian mogli mieszkać w Europie już 3-4 tys. lat temu - sądzą naukowcy z Bydgoszczy, którzy badają zróżnicowanie DNA Słowian.[1]
- (1.1) Do Słowian zalicza się Polaków, Czechów, Słowaków, Serbołużyczan, Białorusinów, Rosjan, Ukraińców, Łemków, Bośniaków, Bułgarów, Chorwatów, Czarnogórców, Macedończyków, Serbów i Słoweńców.
- składnia:
- synonimy:
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. Słowianka f
- przym. słowiański
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) Slav
- arabski: (1.1) سلافي
- czeski: (1.1) Slovan
- francuski: (1.1) Slave
- interlingua: (1.1) slavo
- norweski (bokmål): (1.1) slaver
- nowogrecki: (1.1) Σλάβος
- slovio: (1.1) Slav, Slavian, Slavianic
- słowacki: (1.1) Slovan m
- włoski: (1.1) slavo m
- źródła:
