Pluton

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

zobacz też: pluton, Plutón

[edytuj] Pluton (język polski)

wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) mit. mitologia rzymski bóg świata zmarłych; zob. zobacz też Pluton (bóg) w Wikipedii

(1.2) astr. astronomia nazwa planety karłowatej; zob. zobacz też Pluton (planeta) w Wikipedii

odmiana: (1) lp liczba pojedyncza Pluton, ~a, ~owi, ~a, ~em, ~ie, ~ie; blm bez liczby mnogiej przykłady:

(1.1)

(1.2)

składnia:
kolokacje:
synonimy: (1.1) Hades
antonimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia: (1.1) łac. łacina Pluto; (1.2) z (1.1) na wzór innych języków
uwagi: (1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Astronomia tłumaczenia:

• angielski: (1.1-2) Pluto m rodzaj męski
• czeski: (1.1) Pluto
• duński: (1.2) Pluto
• francuski: (1.1-2) Pluton m rodzaj męski
• hiszpański: (1.2) Plutón
• islandzki: (1.1) Plútó m rodzaj męski
• łaciński: (1.1-2) Pluto m rodzaj męski
• niemiecki: (1.1-2) Pluto m rodzaj męski
• rosyjski: (1.1-2) Плутон
• szwedzki: (1.1-2) Pluto
• włoski: (1.1-2) Plutone m rodzaj męski