Pluton

Pluton (język polski)

wymowa:

IPA: [ˈplutɔ̃n], AS: [plutõn], zjawiska fonetyczne: nazal. nazalizacja  wymowa

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(1.1) mit. mitologia rzymski bóg świata zmarłych; zob. zobacz też Pluton (mitologia rzymska) w Wikipedii

rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy

(2.1) astr. astronomia planeta karłowata w pasie Kuipera, przez długi czas uważana za planetę; zob. zobacz też 134340 Pluton w Wikipedii

odmiana:

(1-2)

 

przypadek	liczba pojedyncza
mianownik	Pluton
dopełniacz	Plutona
celownik	Plutonowi
biernik	Plutona
narzędnik	Plutonem
miejscownik	Plutonie
wołacz	Plutonie

przykłady:

(1.1)

składnia:

kolokacje:

synonimy:

(1.1) Hades

antonimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

(1.1) łac. łacina Pluto

(2.1) z (1.1) na wzór innych języków

uwagi:

(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Astronomia

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) Pluto; (2.1) Pluto
• arabski: (2.1) بلوتو
• czeski: (1.1) Pluto
• duński: (2.1) Pluto
• francuski: (1.1) Pluton m rodzaj męskil (2.1) Pluton m rodzaj męski
• hiszpański: (2.1) Plutón
• islandzki: (1.1) Plútó m rodzaj męski
• łaciński: (1.1) Pluto m rodzaj męski; (2.1) Pluto m rodzaj męski
• niemiecki: (1.1) Pluto m rodzaj męski; (2.1) Pluto m rodzaj męski
• nowogrecki: (1.1) Πλούτωνας m rodzaj męski; (2.1) Πλούτωνας m rodzaj męski
• rosyjski: (1.1) Плутон; (2.1) Плутон
• starogrecki: (1.1) Πλούτων m rodzaj męski
• szwedzki: (1.1) Pluto w rodzaj wspólny; (2.1) Pluto w rodzaj wspólny
• włoski: (1.1) Plutone m rodzaj męski; (2.1) Plutone m rodzaj męski

źródła: