Niemiec
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
[edytuj] Niemiec (język polski)
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski, nazwa własna
- (1.1) mieszkaniec Niemiec
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik Niemiec Niemcy dopełniacz Niemca Niemców celownik Niemcowi Niemcom biernik Niemca Niemców narzędnik Niemcem Niemcami miejscownik Niemcu Niemcach wołacz Niemcu Niemcy
- składnia:
- antonimy:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- (1.1) „ten, kto nie mówi” (por. czes. Němec); por. „niemy”, a także etymologię słowa „barbarzyńca”
- uwagi:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) German m
- arabski: (1.1) ألماني m
- czeski: (1.1) Němec
- duński: (1.1) tysker w
- francuski: (1.1) Allemand
- hiszpański: (1.1) alemán m
- holenderski: (1.1) Duitser m
- interlingua: (1.1) germano
- islandzki: (1.1) Þjóðverji m
- litewski: (1.1) vokietis m
- niemiecki: (1.1) Deutscher m
- norweski (bokmål): (1.1) tysker m
- nowogrecki: (1.1) Γερμανός
- polski język migowy:
(w zapisie )
- portugalski: (1.1) alemão m
- rosyjski: (1.1) немец m
- slovio: (1.1) Germanic (Германиц)
- słowacki: (1.1) Nemec
- szwedzki: (1.1) tysk w
- turecki: (1.1) Alman
- włoski: (1.1) tedesco m
- źródła:
