Hanna
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Spis treści |
Hanna (język polski) [edytuj]
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna
- (1.1) imię żeńskie pochodzenia semickiego; zob. też Hanna (imię) w Wikipedii
- odmiana:
- (1.1)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik Hanna Hanny dopełniacz Hanny Hann celownik Hannie Hannom biernik Hannę Hanny narzędnik Hanną Hannami miejscownik Hannie Hannach wołacz Hanno Hanny
- przykłady:
- (1.1)
- składnia:
- kolokacje:
- (1.1) imię Hanna • pani / panna Hanna • mieć na imię / nazywać się / nosić imię Hanna • nadać imię Hanna • otrzymać imię Hanna • dzień imienin / imieniny Hanny
- antonimy:
- związki frazeologiczne:
- uwagi:
- (1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Imiona
- zob. też Hanna w Wikipedii
- tłumaczenia:
- czeski: (1.1) Hana f
- duński: (1.1) Hanne
- górnołużycki: (1.1) Hana f
- słowacki: (1.1) Hana f
- szwedzki: (1.1) Hanna, Hannah
- źródła:
- ↑ Hanka w: Rada Języka Polskiego.
- ↑ zdrobnienia czy zgrubienia? w: Poradnia językowa PWN.
- ↑ przymiotniki dzierżawcze od imion w: Poradnia językowa PWN.
- ↑ przymiotniki dzierżawcze w: Poradnia językowa PWN.
Hanna (język szwedzki) [edytuj]
- wymowa:
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj wspólny, nazwa własna
- (1.1) Hanna
- przykłady:
- (1.1)
- składnia:
- synonimy:
- (1.1) Hannah
- antonimy:
- wyrazy pokrewne:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- (1.1) zobacz też: imiona żeńskie w języku szwedzkim
- źródła:
