Hanna

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Podobna pisownia Podobna pisownia: Hanahanahåna

Hanna (język polski)[edytuj]

wymowa:
wymowa ?/i, IPA[ˈxãnːa], ASã•na], zjawiska fonetyczne: nazal. gemin. 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna

(1.1) polskie imię żeńskie pochodzenia semickiego; zob.  też Hanna (imię) w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
(1.1) pani Hanna • kobieta imieniem (o imieniu) Hanna • mieć na imię / nosić imię / używać imienia Hanna • dać na imię / nadać imię / ochrzcić imieniem Hanna • otrzymać / dostać / przybrać imię Hanna • dzień imienin / imieniny Hanny
synonimy:
(1.1) war.  Anna, reg. śl.  Ana; zdrobn.  Hania, Hanka, Hańka, Haneczka, Hanusia, Hanunia, Hanuszka, Hanusza, Hannusza, Hanulka, Hanula, Hannula, Hanuchna, Hansza, Hanczka
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  Annów mrz , Anin mrz 
war.  Anna f 
reg. śl.  Ana f 
zdrobn.  Hania f , Hanka f [1][2], Hańka f , Haneczka f , Hanusia f , Hanunia f , Hanuszka f , Hanusza f , Hannusza f , Hanulka f , Hanula f , Hannula f , Hanuchna f , Hansza f , Hanczka f , Ania f , Anka f , Aneczka f , Anusia f , Anunia f , Anusza f , Annusza f , Aniula f , Anula f , Anuchna f , Anica f 
przym.  gw. , przest.  Hanin[3][4], Anin[3][4]
związki frazeologiczne:
przysłowia: święta Hanna, to już jesienna panna
etymologia:
(1.1) pol.  Anna (wariant fonetyczny)[5] < łac.  Anna < gr.  Ἄννα < hebr.  חנה (chanah) → łaska[6], wdzięk[7]
uwagi:
(1.1) por.  Anna; W języku polskim imiona Hanna i Anna są odrębne, choć mają to samo pochodzenie.
(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Imiona
zob.  też Hanna w Wikipedii
tłumaczenia:
źródła:
  1. Hanka w: Rada Języka Polskiego.
  2. zdrobnienia czy zgrubienia? w: Poradnia Językowa PWN.
  3. 3,0 3,1 przymiotniki dzierżawcze od imion w: Poradnia Językowa PWN.
  4. 4,0 4,1 przymiotniki dzierżawcze w: Poradnia Językowa PWN.
  5. Jan Miodek, Słownik ojczyzny polszczyzny, oprac. Monika Zaśko-Zielińska, Tomasz Piekot, wydawnictwo Europa, Wrocław 2002, s. 237.
  6. hasło Anna w: Władysław Kopaliński, Słownik mitów i tradycji kultury, s. 46-47, Warszawa, Rytm, 2003, ISBN 83-7399-022-4.
  7. Jan Miodek, Słownik ojczyzny polszczyzny, oprac. Monika Zaśko-Zielińska, Tomasz Piekot, wydawnictwo Europa, Wrocław 2002, s. 31.

Hanna (język farerski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, nazwa własna

(1.1) Hanna (imię żeńskie)
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:

Hanna (język szwedzki)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj wspólny, nazwa własna

(1.1) Hanna (imię żeńskie)
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) Hannah
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
(1.1) zobacz też: Indeks:Szwedzki - Imiona żeńskie
źródła: