Hanna

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj
Podobna pisownia Podobna pisownia: Hanahanahåna

Hanna (język polski)[edytuj]

wymowa:
wymowa ?/i, IPA[ˈxãnːa], ASã•na], zjawiska fonetyczne: nazal.gemin.
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj żeński, nazwa własna

(1.1) polskie imię żeńskie pochodzenia semickiego; zob. też Hanna (imię) w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
(1.1) pani Hanna • kobieta imieniem (o imieniu) Hanna • mieć na imię / nosić imię / używać imienia Hanna • dać na imię / nadać imię / ochrzcić imieniem Hanna • otrzymać / dostać / przybrać imię Hanna • dzień imienin / imieniny Hanny
synonimy:
(1.1) war. Anna, reg. śl. Ana; zdrobn. Hania, Hanka, Hańka, Haneczka, Hanusia, Hanunia, Hanuszka, Hanusza, Hannusza, Hanulka, Hanula, Hannula, Hanuchna, Hansza, Hanczka
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. Annów mrz, Anin mrz
war. Anna f
reg. śl. Ana f
zdrobn. Hania f, Hanka f[1][2], Hańka f, Haneczka f, Hanusia f, Hanunia f, Hanuszka f, Hanusza f, Hannusza f, Hanulka f, Hanula f, Hannula f, Hanuchna f, Hansza f, Hanczka f, Ania f, Anka f, Aneczka f, Anusia f, Anunia f, Anusza f, Annusza f, Aniula f, Anula f, Anuchna f, Anica f
przym. gw., przest. Hanin[3][4], Anin[3][4]
związki frazeologiczne:
przysłowia: święta Hanna, to już jesienna panna
etymologia:
(1.1) pol. Anna (wariant fonetyczny)[5] < łac. Anna < gr. Ἄννα < hebr. חנה (chanah) → łaska[6], wdzięk[7]
uwagi:
(1.1) por. Anna; W języku polskim imiona Hanna i Anna są odrębne, choć mają to samo pochodzenie.
(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Imiona
zob. też Hanna w Wikipedii
tłumaczenia:
źródła:
  1. Hanka w: Rada Języka Polskiego.
  2. zdrobnienia czy zgrubienia? w: Poradnia Językowa PWN.
  3. 3,0 3,1 przymiotniki dzierżawcze od imion w: Poradnia Językowa PWN.
  4. 4,0 4,1 przymiotniki dzierżawcze w: Poradnia Językowa PWN.
  5. Jan Miodek, Słownik ojczyzny polszczyzny, oprac. Monika Zaśko-Zielińska, Tomasz Piekot, wydawnictwo Europa, Wrocław 2002, s. 237.
  6. hasło Anna w: Władysław Kopaliński, Słownik mitów i tradycji kultury, s. 46-47, Warszawa, Rytm, 2003, ISBN 83-7399-022-4.
  7. Jan Miodek, Słownik ojczyzny polszczyzny, oprac. Monika Zaśko-Zielińska, Tomasz Piekot, wydawnictwo Europa, Wrocław 2002, s. 31.

Hanna (język farerski)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, nazwa własna

(1.1) Hanna (imię żeńskie)
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
źródła:

Hanna (język szwedzki)[edytuj]

wymowa:
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj wspólny, nazwa własna

(1.1) Hanna (imię żeńskie)
odmiana:
przykłady:
(1.1)
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) Hannah
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi:
(1.1) zobacz też: Indeks:Szwedzki - Imiona żeńskie
źródła: