Gdańsk

Gdańsk (język polski)

Gdańsk (1.1)

wymowa:

wymowa, IPA: [ɡdãj̃sk], AS: [gdãĩ ̯sk], zjawiska fonetyczne: nazal. nazalizacja • rozs. artyk. rozsunięcie artykulacyjne 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski, nazwa własna

(1.1) geogr. geografia miasto w Polsce; zob. zobacz też Gdańsk w Wikipedii

odmiana:

(1.1)

 

przypadek	liczba pojedyncza
mianownik	Gdańsk
dopełniacz	Gdańska
celownik	Gdańskowi
biernik	Gdańsk
narzędnik	Gdańskiem
miejscownik	Gdańsku
wołacz	Gdańsku

przykłady:

(1.1) Gdańsk jest jednym z najpiękniejszych miast w Polsce.

składnia:

kolokacje:

(1.1) Wolne Miasto Gdańsk

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik gdańszczanin, gdańszczanka

przym. przymiotnik gdański

związki frazeologiczne:

etymologia:

z prasłowiańskiego morfemu „gd” (mokradło); por. porównaj Gdynia

uwagi:

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) Gdańsk, Gdansk
• czeski: (1.1) Gdaňsk
• dolnośląski: (1.1) Danzich
• duński: (1.1) Gdansk, Danzig
• interlingua: (1.1) Gdansk, Danzig
• jidysz: (1.1) דאַנץ (danc)
• kaszubski: (1.1) Gduńsk
• litewski: (1.1) Gdanskas m rodzaj męski
• łaciński: (1.1) Gedania, Dantiscum
• niemiecki: (1.1) Danzig
• norweski (bokmål): (1.1) Gdansk, Danzig
• nowogrecki: (1.1) Γκντανσκ n rodzaj nijaki
• polski język migowy:
  (w zapisie SignWriting)

  (1.1)
• rosyjski: (1.1) Гданьск
• szwedzki: (1.1) Gdansk
• ukraiński: (1.1) Ґданськ
• włoski: (1.1) Danzica

źródła: