Fin
Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Spis treści |
[edytuj] Fin (język polski)
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski
- odmiana:
- (1.1) lp Fin|, Fina, Finowi, Fina, Finem, Finie, Finie; lm Finowie, Finów, Finom, Finów, Finami, Finach, Finowie
- przykłady:
- (1.1)
- składnia:
- synonimy:
- antonimy:
- związki frazeologiczne:
- uwagi:
- (1.1) rzadziej używa się formy Finlandczyk
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) Finn
- arabski: (1.1) فنلندي
- czeski: (1.1) Fin
- esperanto: (1.1) finno
- fiński: suomalainen
- francuski: (1.1) Finlandais, Finnois
- hiszpański: (1.1) finlandés m, finés m
- islandzki: (1.1) Finni m, Finnlendingur m
- litewski: (1.1) suomis m
- niemiecki: (1.1) Finne m
- norweski (bokmål): finne w
- nowogrecki: (1.1) Φιλανδός m
- ormiański: (1.1) ֆինն
- rosyjski: (1.1) финн m
- słowacki: (1.1) Fín
- szwedzki: (1.1) finne w, finländare w
- ukraiński: (1.1) фін m
- włoski: (1.1) finlandese m
- źródła:
[edytuj] Fin (język czeski)
- wymowa:
- wymowa
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski żywotny
- (1.1) Fin
- odmiana:
- (1.1) lp Fin, Fina, Finu / Finovi, Fina, Fine, Finu / Finovi, Finem; lm Fini/Finové, Finů, Finům, Finy, Fini / Finové, Finech, Finy
- przykłady:
- (1.1)
- składnia:
- synonimy:
- antonimy:
- związki frazeologiczne:
- etymologia:
- uwagi:
- źródła:
