Duńczyk

Duńczyk (język polski)

wymowa:

wymowa, IPA: [ˈdũj̃n͇ʧ̑ɨk], AS: [dũĩ ̯ṇčyk], zjawiska fonetyczne: nazal. nazalizacja • rozs. artyk. rozsunięcie artykulacyjne 

znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) obywatel Danii

odmiana:

przykłady:

(1.1) Ostatniego lata setki tysięcy Duńczyków pojechało na wakacje do Turcji.

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

rzecz. rzeczownik duńskość f rodzaj żeński, duńczyk m rodzaj męski, duński m rodzaj męski, duńszczyzna f rodzaj żeński

żeńska forma Dunka f rodzaj żeński

przym. przymiotnik duński

przysł. przysłówek duńsko

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

forma Dun jest niepoprawna!

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) Dane
• arabski: (1.1) دانماركي
• czeski: (1.1) Dán m rodzaj męski
• duński: (1.1) dansker w rodzaj wspólny
• esperanto: (1.1) dano
• fiński: (1.1) tanskalainen
• francuski: (1.1) Danois m rodzaj męski
• hiszpański: (1.1) danés m rodzaj męski
• islandzki: (1.1) Dani m rodzaj męski
• litewski: (1.1) danas m rodzaj męski
• niemiecki: (1.1) Däne m rodzaj męski
• nowogrecki: (1.1) Δανός m rodzaj męski
• słowacki: (1.1) Dán m rodzaj męski
• szwedzki: (1.1) dansk w rodzaj wspólny
• ukraiński: (1.1) датчанин m rodzaj męski
• włoski: (1.1) danese m rodzaj męski

źródła: