Bartłomiej

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacja, szukaj

Bartłomiej (język polski)[edytuj]

wymowa:
wymowa ?/i, IPA[bartˈwɔ̃mʲjɛ̇j], AS[bartu̯õmʹi ̯ėi ̯], zjawiska fonetyczne: zmięk.podw. art.nazal.i → j 
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy, nazwa własna

(1.1) polskie imię męskie pochodzenia semickiego; zob. też Bartłomiej w Wikipedii
odmiana:
(1.1)
przykłady:
(1.1) Mam na imię Bartłomiej i jestem bibliotekarzem z Krakowa.
(1.1) 30 kwietnia, 5 lipca, 3 września i 11 listopada przypadają imieniny Bartłomieja oraz Bartosza.
(1.1) Na stoku widzieliśmy szusującego Bartłomieja.
(1.1) Panie Bartłomieju, proszę nas jutro odwiedzić.
składnia:
kolokacje:
(1.1) Bartłomiej Apostołnoc św. Bartłomiejapan Bartłomiej • mężczyzna imieniem (o imieniu) Bartłomiej • święty / błogosławiony Bartłomiej • mieć na imię / nosić imię / używać imienia Bartłomiej • dać na imię / nadać imię / ochrzcić imieniem Bartłomiej • otrzymać / dostać / przybrać imię Bartłomiej • dzień imienin / imieniny Bartłomieja • na Bartłomieja (o dniu)
synonimy:
(1.1) war. Bartosz; zdrobn. Bartłomiejek, Bartek, Bartuś, Bartoszek
antonimy:
hiperonimy:
(1.1) imię
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz. Bartłomiejowa f, Bartoszowa f, Bartoszek m.-os., Bartoszkowa f, Bartoszkówna f, Bartosze nm.-os., Bartoszyce nm.-os., Bartoszówka f, bartłomiejówka f
war. Bartosz m.-os.
zdrobn. Bartłomiejek m.-os., Bartek m.-os., Bartuś m.-os., Bartosz m.-os., Bartoszek m.-os.
przym.
przest. gw. Bartłomiejowy, Bartłomiejkowy, Bartkowy, Bartusiowy, Bartoszowy, Bartoszkowy
związki frazeologiczne:
drzeć ze skóry jak Świętego Bartłomieja[3]
etymologia:
(1.1) łac. Bartholomaeus < gr. Βαρθολομαῖος < aram. ברתולמי (bar-tholomai) → syn oracza, syn Tolmy[4]
uwagi:
(1.1) por. Bartosz
(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Imiona
tłumaczenia:
źródła:
  1. hasło Bartłomiej w: Wielki słownik ortograficzny, Wydawnictwo Naukowe PWN.
  2. imiona w liczbie mnogiej w: Poradnia Językowa PWN.
  3. Jan Miodek, Słownik ojczyzny polszczyzny, oprac. Monika Zaśko-Zielińska, Tomasz Piekot, wydawnictwo Europa, Wrocław 2002, s. 49.
  4. Jan Miodek, Słownik ojczyzny polszczyzny, oprac. Monika Zaśko-Zielińska, Tomasz Piekot, wydawnictwo Europa, Wrocław 2002, s. 48.