-izm

-izm (język polski)

wymowa:

IPA: [ism̥], AS: [ism̦], zjawiska fonetyczne: wygł. utrata dźwięczności w wygłosie 

znaczenia:

przyrostek

(1.1) -izm, -yzm → przyrostek tworzący rzeczowniki abstrakcyjne, zwykle blm bez liczby mnogiej, oznaczające doktryny polityczne lub społeczne, kierunki artystyczne, pojęcia naukowe, a także niektóre inne wyrazy mające sugerować związek z takimi rzeczownikami

odmiana:

(1.1) (wszystkie te wyrazy odmieniają się według tego samego wzorca) lp liczba pojedyncza -izm/-yzm|, -izmu, -izmowi, -izm, -izmem, -izmie, -izmie; lm liczba mnoga ~y, ~ów, ~om, ~y, ~ami, ~ach, ~y

przykłady:

(1.1) kapitalizm, komunizm, neologizm, ostracyzm, pozytywizm, romantyzm, socjalizm, wandalizm, wulgaryzm, egoizm, tropizm

składnia:

kolokacje:

synonimy:

antonimy:

wyrazy pokrewne:

związki frazeologiczne:

etymologia:

uwagi:

• końcówkę „-izm” stosuje się, gdy ostatnią spółgłoską jest „l”, „m”, „n”, „p” lub „w”, w przeciwnym wypadku stosuje się „-yzm”
• tak powstałe wyrazy są zwykle obcego pochodzenia
• w tłumaczeniach: nie wszystkie wyrazy mogą być przetłumaczone przez zmianę końcówki

tłumaczenia:

• angielski: (1.1) -ism
• czeski: (1.1) -ismus
• duński: (1.1) -isme w rodzaj wspólny
• esperanto: (1.1) ism
• francuski: (1.1) -isme m rodzaj męski
• hiszpański: (1.1) -ismo
• jidysz: (1.1) ‏-יזם m rodzaj męski (-izm)
• niemiecki: (1.1) -ismus m rodzaj męski
• nowogrecki: (1.1) -ισμός
• włoski: (1.1) -ismo

źródła: