łącznik

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

łącznik (język polski)[edytuj]

wymowa:
IPA[ˈwɔ̃n͇ʧ̑ʲɲik], AS[u̯õṇčʹńik], zjawiska fonetyczne: zmięk. udziąs. nazal. asynch. ą  
znaczenia:

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy

(1.1) jęz.  czasownik lub morfem łączący podmiot zdania z orzecznikiem; razem z orzecznikiem tworzy orzeczenie złożone (analityczne); spójnik łączący
(1.2) jęz.  dywiz, najkrótszy znak pisarski stosowany przy dzieleniu lub łączeniu wyrazów
(1.3) astronautyka: przedział rakiety, który nie zawiera elementów układu napędowego
(1.4) muz.  element muzyczny, w którym fragment utworu zawiera przejście pomiędzy kolejnymi częściami tego utworu
(1.5) techn.  element, który łączy inne części

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy

(2.1) wojsk.  żołnierz, którego zadaniem jest przenoszenie meldunków, rozkazów i utrzymywanie kontaktu między placówkami wojskowymi
(2.2) piłka nożna: piłkarz napastnik, zajmujący pozycję pomiędzy skrzydłowym i środkowym ataku
odmiana:
(1.1-5)
(2.1-2)
przykłady:
(1.1) W języku polskim łącznikiem może być dowolna forma czasownikówbyć”, „bywać”, „stać się”, „zostaćoraz partykułyto”.
składnia:
kolokacje:
synonimy:
(1.1) spójka, kopula, copula
(1.4) wiązanie
antonimy:
hiperonimy:
hiponimy:
holonimy:
meronimy:
wyrazy pokrewne:
rzecz.  połączenie n , łączność f , złączka f 
forma żeńska łączniczka f 
czas.  łączyć ndk. , połączyć dk. 
przym.  łącznikowy
związki frazeologiczne:
etymologia:
łac.  copula
uwagi:
tłumaczenia:
źródła: