łącznik

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] łącznik (język polski)


wymowa:
znaczenia:
rzeczownik, rodzaj męski

(1.1) jęz.  czasownik lub morfem łączący podmiot zdania z orzecznikiem; razem z orzecznikiem tworzy orzeczenie złożone (analityczne); spójnik łączący
(1.2) jęz.  dywiz, najkrótszy znak pisarski stosowany przy dzieleniu lub łączeniu wyrazów
(1.3) astronautyka: przedział rakiety, który nie zawiera elementów układu napędowego
(1.4) muz.  element muzyczny, w którym fragment utworu zawiera przejście pomiędzy kolejnymi częściami tego utworu
(1.5) techn.  element, który łączy inne części
(1.6) wojsk.  żołnierz, którego zadaniem jest przenoszenie meldunków, rozkazów i utrzymywanie kontaktu między placówkami wojskowymi
(1.7) piłka nożna: piłkarz napastnik, zajmujący pozycję pomiędzy skrzydłowym i środkowym ataku

odmiana: (1.1-4) lp  łącznik|, ~a, ~owi, ~, ~iem, ~u, ~u; lm  ~i, ~ów, ~om, ~i, ~ami, ~ach, ~i; (1.5-6) lp  łącznik|, ~a, ~owi, ~a, ~iem, ~u, ~u; lm  ~i, ~ów, ~om, ~ów, ~ami, ~ach, ~i przykłady:

(1.1) W języku polskim łącznikiem może być dowolna forma czasowników „być”, „bywać”, „stać się”, „zostać” oraz partykuły „to”.

składnia:
kolokacje:
synonimy: (1.1) spójka, kopula, copula; (1.4) wiązanie
antonimy:
wyrazy pokrewne: rzecz.  łączność, łączniczka; czas.  łączyć
związki frazeologiczne:
etymologia: łac.  copula
uwagi: tłumaczenia:

Źródło „http://pl.wiktionary.org/wiki/%C5%82%C4%85cznik”
W innych językach