ów

Z Wikisłownika – wolnego, wielojęzycznego słownika

[edytuj] ów (język polski)

wymowa: wymowa ^?/i, IPA: [uf], AS: [uf], zjawiska fonetyczne: wygł. utrata dźwięczności w wygłosie
znaczenia:
zaimek

(1.1) ten (o którym już była mowa)

(1.2) oznacza bliżej nieokreśloną osobę lub rzecz

(1.3) daw. dawniej on

odmiana:

lp liczba pojedyncza

ów, owego, owemu, owego, owym, owym, ów m rodzaj męski;

ow|a, ~ej, ~ej, ~ą, ~ą, ~ej, ~a f rodzaj żeński;

ow|o, ~ego, ~emu, ~ego, ~ym, ~ym, ~o n rodzaj nijaki

lm liczba mnoga

mosob. rodzaj męskoosobowy ow|i, ~ych, ~ym, ~ych, ~ymi, ~ych, ~i;

nmosob. rodzaj niemęskoosobowy ow|e, ~ych, ~ym, ~e, ~ymi, ~ych, ~e

przykłady:

(1.1)

składnia:
kolokacje:
synonimy:
antonimy:
wyrazy pokrewne: ówdzie
związki frazeologiczne:
etymologia:
uwagi: kiedyś zamiennie używano zaimek owy (w M. mianownik i W. wołacz) z ów, jednak obecne forma ta jest uznawana za niepoprawną; już słownik języka polskiego J. Karłowicza, A. Kryńskiego i W. Niedźwiedzkiego z 1900 roku podaje formę owy za "mało używaną"^[1] tłumaczenia:

• angielski: (1.1) that
• francuski : (1.1) celui-là
• hiszpański: (1.1) aquel
• interlingua: (1.2) aquelle

źródła:

1. ↑ hasło owy w: Słownik języka polskiego, red. Jan Karłowicz, Adam Kryński, Władysław Niedźwiedzki, t. III, s. 923, Warszawa 1900–1927.